Σελίδες

Κυριακή 15 Σεπτεμβρίου 2013

γιατί εδώ και όχι κάπου αλλού;

ένας φίλος με ξύπνησε σήμερα με αυτό το τραγούδι.
πάτα play και θα σου πω.



μέρες τώρα μου χει κολλήσει και προσπαθώ να προσδιορίσω τον χώρο μου. 
"γιατί εδώ και όχι κάπου αλλού;"
να βρω την σύνδεση μου με τον τόπο. 
το σπίτι μου. τον χώρο μου. την γειτονιά μου. την πόλη μου. ας μην το πάω πιο πέρα...
ένα σύνολο κτιρίων και ανθρώπων που συνήθως δεν αποδέχομαι - δεν αναγνωρίζω ως "μου".

όταν ήμουν πιο μικρή θεωρούσα ξεριζωμό μια μετακόμιση. 
ένιωθα ταυτισμένη με το περιβάλλον μου. 
ήθελα να ζω εκεί που ξέρω.
τώρα ζω εκεί που δεν θέλω να ξέρω.

Κυριακή πρωί



Πολύς καιρός πέρασε από την τελευταία φορά που έγραψα σε ηλεκτρονικά τεφτέρια. Πίστευα ότι είχαν ξεχαστεί στο χρονοντούλαπο του Ζουκεμπεργκ. Προφανώς έκανα λάθος. I 've been known to err.... Κάθισα λοιπόν να ξαναγράψω. With a little help from my friends. 

Κάθισα να γράψω. Μια διέξοδος θα μου πεις είναι και αυτή.Και μπορεί να βγει σε καλό.




Κυριακή πρωί. Σε μια wannabe suburbia με έναν μεγαλοπρεπή ήλιο να μας δίνει φιλί ζωής. Κάθισα να γράψω.....

Παρασκευή 13 Σεπτεμβρίου 2013

Πάλι αυτή

Σήμερα οδηγώντας κοίταξα στον καθρέφτη και είδα μια κοπέλα που δεν την ξέρω. 
Μου έμοιαζε όσο και μια 4η ξαδέρφη μου. 
Είδα μια σοβαρή με συνοφρυωμένη μουσούδα.
Δεν έφταιγαν τα μαλλιά, ούτε το μακιγιάζ μου. 
Ούτε τα γυαλιά που ξέχασα στο σπίτι και στραβώθηκα από τον ήλιο. 
Ήταν το ύφος λάθος. 
Δεν ήταν η εικόνα, ήταν το βλέμμα. 

Ξέρεις πως είναι να μην αναγνωρίζεις το βλέμμα σου; 



Τετάρτη 11 Σεπτεμβρίου 2013

Το φαινόμενο της πεταλούδας

Αν καθίσεις να το σκεφτείς, το που βρίσκεσαι, τι κάνεις, αυτό που είσαι, είναι ένα αποτέλεσμα των αποφάσεων που έχεις πάρει. Και τυχαίων γεγονότων προφανώς, αλλά αυτό δεν το ελέγχεις. Δε χρειάζεται να είναι μεγάλες και σημαντικές αποφάσεις που εξ ορισμού επηρεάζουν, αρκούν απλά πράγματα που τη στιγμή που τα κάνεις δεν έχεις ιδέα που θα οδηγήσουν. Μπορεί να μη μάθεις καν ποτέ τι έχασες ή τι γλίτωσες όταν έστριψες αριστερά ή δεξιά σε ένα σταυροδρόμι, κυριολεκτικά και μεταφορικά. Μπορεί στην επόμενη γωνία να σε περίμενε ο άνθρωπος της ζωής σου, μπορεί να ήταν ο κλέφτης που ήθελε να σε ληστέψει. Και για καλό ή για κακό δε θα το μάθεις ποτέ, γιατί από καπρίτσιο της στιγμής, απλά πήγες από την άλλη. Δεν το λέω αυτό για να κλαίμε για τις χαμένες ευκαιρίες, ούτε να ανακουφιζόμαστε για τις συμφορές που γλιτώσαμε. Ούτε γιατί πρέπει να καθόμαστε να σκεφτόμαστε μια ώρα τι συνέπειες θα έχει το μπλουζάκι που θα φορέσουμε το πρωί στο υπόλοιπο της ζωής μας. Ακριβώς το αντίθετο. Έρχεται μια απόφαση. Ένα δίλημμα. Δεν ξέρεις που θα σε βγάλει. Δεν ξέρεις αν θα σου βγει σε καλό. Ξέρεις μόνο με τα δεδομένα που έχεις τότε αν σου φαίνεται καλή ιδέα. Το κάνεις και βλέπεις τι θα γίνει. Και αν ξέρεις τι θέλεις να πετύχεις, τελικά οι μικρές αποφάσεις δεν έχουν σημασία. Αν το δεις μακροσκοπικά, όσο και να σε βγάλει από το δρόμο σου ένα τυχαίο γεγονός ή μια λάθος εκτίμηση, η επόμενη θα σε επαναφέρει. Η συνισταμένη τους είναι ένα βέλος που όλο και πιο πολύ δείχνει προς το στόχο σου. Η θέληση και η αποφασιστικότητα σου είναι μια δύναμη που στο τέλος νικάει τις περισσότερες αναποδιές. Από την άλλη δε χρειάζεσαι να σκας για το παρελθόν. Ναι μεν μπορεί να έχεις πολλά "τι θα γινόταν αν" στην πλάτη σου, αλλά η αλήθεια είναι ότι δεν μπορείς να ξέρεις. Αυτό που είσαι σήμερα είναι αυτή η συνισταμένη των αποφάσεων και τυχαίων γεγονότων μέχρι εδώ. Αν είσαι ευχαριστημένος με τον εαυτό σου, ήταν σωστές αποφάσεις. Αν όχι, πάλι μπορείς να γυρίσεις το βέλος στο στόχο σου. Φτάνεις να ξέρεις ποιος είναι. 

Το σύμπαν δε συνωμοτεί όταν θέλεις κάτι πολύ. Όταν ξέρεις τι θέλεις, εσύ κάνεις το σύμπαν να δουλεύει για σένα. Κοέλιο, σε έφαγα. 

Τετάρτη 4 Σεπτεμβρίου 2013

toujours recommencer...

-Βlog; Έχεις blog;
-Ε, ναι. Είχα δηλαδή.
-Α, δεν μου το είπες ποτέ αυτό.
-Δεν έτυχε.
-Και τι γράφεις εκεί; Για αρχιτεκτονική;
-Όχι.
-Επικαιρότητα;
-Όχι. 
-Ε τι;
-Τίποτα. Άστο.

Αυτός ήταν ένας διάλογος που έγινε σχετικά πρόσφατα και με έβαλε σε σκέψεις. Αφού τις ζάλισα, τις έκανα πέρα και κατέληξα.
Η ουσία είναι αυτό το toujours recommancer που αν δεν μπορείς να βρεις αφορμή/κουράγιο/δύναμη να ξεκινήσεις μόνος σου, έρχονται οι φίλοι σου και ξαναδοκιμάζετε μαζί.
Μια ατάκα στο fb και τσουπ..
Χαίρομαι σαν μικρό παιδί που θα πάει σχολείο με καινούργια κασετίνα και τσάντα Paxos. Θα ξαναδώ τους φίλους μου, θα μιλήσουμε, θα παίξουμε και θα κυλιστούμε στην αυλή (όχι του σχολείου, του blog). 

Δεν υπόσχομαι τίποτα παρά να γράφω ό,τι μου ρχεται.


Τρίτη 3 Σεπτεμβρίου 2013

Η ισχύς εν τη ενώσει

Καλό το Twitter, αλλά λίγο. Καλό το facebok, αλλά πολύ περίεργο. Εμείς οι αρχαίοι bloggers ξέρουμε καλά ότι το blogging δε θα είναι ποτέ πια το ίδιο, αλλά δεν παύει να μας λείπει. Και μπορεί να έχουμε σταματήσει να γράφουμε επειδή από τη μία δε μπορείς να πάρεις το μυαλό σου από αυτά που συμβαίνουν γύρω σου, αλλά από την άλλη δε θες να γράφεις και συνέχεια για προβλήματα. Και το χειρότερο, αν πας να γράψεις κάτι άλλο, νιώθεις ένοχος. Είχα μέρες στο μυαλό μου να κάνω ένα καινούριο blog, να μην έχει σχέση με τα παλιά μου, να ξεκινήσω από το μηδέν χωρίς σκοπό και χωρίς σχέση με το παρελθόν, αλλά κωλυσιεργούσα και καλά ότι έψαχνα όνομα. Αρκούσε όμως τελικά ένα σχόλιο στο facebook και η ιδέα απέκτησε άλλη δυναμική. Με τρεις παλιούς συνμπλόγκερς και μια δυνατή καινούρια μεταγραφή, ξεκινάμε με την πρώτη ανάρτηση, το blog γυμνό, με το πρώτο template που βρήκα μπροστά μου, χωρίς κοινό, χωρίς θέμα, αλλά όπως φαίνεται με όρεξη και θα δούμε που θα καταλήξει αυτό. Καλή αρχή!